Maar de vraag blijft: 'Is dat dan wel of niet het begin van een nieuwe eeuw?' De middeleeuwse monnik werkte nog met Romeinse cijfers toen hij de jaartelling vastlegde. Zonder het getal nul. Wij niet. Wij tellen wel met het getal nul. Of toch niet? Want het is niet eenvoudig. Als je een rijtje blokjes telt, begin je met 1. Nul doet niet mee. Het tiende blokje is dan het laatste van de eerste tien. Als je 100 blokjes in groepjes van tien verdeelt, hoort het tiende nog bij het eerste groepje en het honderdste bij het groepje van de nummers 97, 98 en 99. Maar als je de cijfers in groepjes van tien wil verdelen, zou je het anders doen: 10 hoort toch eerder bij het groepje van alle cijfers die met een 1 beginnen, namelijk 11, 12, enzovoort tot 19? Het eerste groepje bestaat ook uit tien cijfers, namelijk van 0 tot 9. De nul doet dan wel mee...
Zo is het ook als je de tijd wilt tellen. Of een afstand. Dat komt omdat die een begin en een einde hebben. (Dat is bij het tellen van blokjes niet zo.) Bij het tellen van tijd en afstand is er altijd een punt vóór 1: je hebt maar 1 kilometer afgelegd als je bij nul kilometer bent vertrokken. Je kan maar 1 jaar worden als je een jaar lang eerst nul jaar, bent geweest. Maar bij een kalender is het toch weer anders. Die begint met de eerste maand, de eerste dag. De eerste maand is maand 1. Ook voor ons is het normaal dat de monnik bij het jaar 1 begon en niet bij het jaar nul. Dat komt omdat we de jaren op een kalender tellen als ze nog bezig zijn en niet als ze voorbij zijn, zoals bij de leeftijd. Een baby die nul jaar is, begon aan zijn eerste levensjaar. Als zijn eerste levensjaar voorbij is, is hij 1 jaar en begint hij aan zijn tweede levensjaar. Daarom zijn er maar 2000 jaar verstreken als het jaar 2000 (het 'tweeduizendste' jaar) helemaal voorbij is. Het jaartal betekent eigenlijk: het zoveelste jaar. En niet: zoveel jaren zijn er al voorbij.
Een nulde maand, een nulde jaar, dat kan niet op een kalender. Daarom staat ook op de tijdlijn geen nul. Vlak voor het jaar 1 komt het jaar 1 vóór Christus. En dat vinden we toch weer vreemd: iemand die geboren werd in 10 vóór Christus en stierf in 10 na Christus (na zijn verjaardag) was 19 jaar... Terwijl iedereen rekent: 10 jaar voor en 10 jaar na, dat is 20. We zijn het gewoon om zo te tellen. Omdat we het getal nul gewoon zijn. En ook de getallen onder nul: -14, -5002,... Dat is handig. Zo kun je in beide richtingen eindeloos doorgaan en hoef je nergens een beginpunt aan te duiden. Deze 'mingetallen' (negatieve getallen worden ze genoemd) worden in de wetenschappen veel gebruikt. De sterrenkundigen bijvoorbeeld gebruiken daarom een tijdlijn waarop wel het getal nul voorkomt. Twee voor Christus is voor hen het jaar -1. Het jaar nul is dan het jaar waarin Jezus (zogezegd, want het klopt niet echt...) op 25 december geboren werd.
Een grote warboel, vind je ook niet? Het is niet eenvoudig om te zeggen: zo is het, en niet anders. Het is immers belangrijk vast te stellen dat alle mensen 2000 als begin van iets nieuws aanvoelen. Dat is normaal: een nieuw cijfer (1 verandert in 2) ervaar je duidelijk als het begin van iets nieuws. Een nieuwe eeuw, een nieuw millennium... Met 'de jaren negentig' bedoelt men toch ook de jaren tot aan 1999 en niet het jaar 2000 er nog bij. In 1900 besliste de paus om met Nieuwjaar 1900 al de twintigste eeuw te laten beginnen. Maar die afspraak is niet blijven gelden. Sindsdien was er immers geen nieuwe eeuw meer en werd er niet verder over nagedacht. Ook nu zal het weer een tijdje duren. Tot in 2100. Misschien komt er dan wel een jaar nul op de tijdlijn. Zoals de sterrenkundigen het doen. En dan kunnen de mensen wel zeggen: de 21ste eeuw begon in het jaar 2000. Zou dat niet voor iedereen een stuk makkelijker en eenvoudiger zijn?